Viser arkivet for stikkord eg

Eg møtte deg aldri

Var far din ein Gud frå det høge Olymp -
Var mor di ei heilag kvinne -
Eller steig du av bølgjene opp
og føddest ’kje nokosinne -

Var mor di ikkje av denne verd -
Var far din ei sky over havet -
I alle fall møtte eg aldri deg.
og no har eg ned deg grave.

No har eg grave deg ned i mold
ut på ei halvgløymd øy.
Eg møtte deg aldri. Du var ikkje til,
og difor måtte du døy.

Aslaug Låstad Lygre (1910-1966)

Fra “Rit di rune”, Oslo 1957

Eg tenkte

Eg tenkte:

Så langt ho kunne nådd
om ho hadde fått utdanne seg
Teke sine spesielle
evner i bruk

Så synd -

Etter ei tid tenkte eg:

Ho har vore med å halde ein gard
i hevd, halde noko av landet
si matjord åpen

Ho har vore med og ale opp
to ongar som står stødigt
på eigne føter
og veit
dei har sin trygge stad
å komme heim til

Så redeleg

Kari Bakke (1908-1999)

Fra samlingen “Gråspurven”, Oslo 1974

Då veit eg

Nærmar meg deg med redsle
deg eg vil vera nær
ser deg og ser deg ikkje
veit berre at du er

Ein gong skal eg møta deg
andletet ditt mot mitt
vegane ligg i mørke
valet er aldri fritt

Lyset lever i lufta
smilet er fjernt og blått
snart så er det hausten
og heile livet har gått

Nærmar meg altså slutten
ingenting skulle henda
då veit eg einast inst inne
deg skulle eg aldri få kjenna

Sigbjørn Heie (1945-

Fra samlingen “Dogg”, 1986

Foto: Torgny

Eg veit ikkje, eg

Eg veit ikkje
kven eg er
eller kor eg kjem frå
eller kven mor mi og far min er
eller kva eg skal ha til middag
eller når eg har fødselsdag
eller korfor eg sit her
eller kva katten og hunden seier
eller kva farge det er på himmelen

eg veit berre
at det er deg eg vil kysse
akkurat no

Ragnar Hovland (1952-

Når eg er død

Når eg er død, du kjære,
syng, du, som før for det!
Plant ingen roser på mi grav
og ingen døkke tre!
La dogg drype i graset,
og sei til regnet: strøym!
Og vil du, kan du minnast,
og om du vil, så gløym!

Eg ser då ingen skuggar,
eg merker ikkje regn,
eg høyrer ingen nattergal
som syng si sårmods segn.
I draumar i eit daggry
som sjølv er berre drøymt,
kan hende skal eg minnast,
kan hende har eg gløymt.

Hartvig Kiran (1911-1978)

(Etter Christina Georgina Rosetti)

Fra “Viser frå min gitar”, Oslo 1971