Viser arkivet for stikkord kiran

Livsens gang

Kan du nekte stormen å blåse
når blåse er det han skal?
Og kan du vel klandre båra
at ho bryt over flu og fall?
Ellrer fiskerkona som skjenner
når det ikkje finst mat i hus?
Eller fiskaren at han bannar
over sitt tome krus?

Dei gjer ikkje anna, stakkar,
enn det som dei må og skal.
Det er deira lodd i livet,
eg hadde nær sagt: eit kall.
Så last ikkje fiskarkona
at ho jagar sin mann på dør,
ei heller fiskaren, stakkar,
som har røynt det same før.

Så løyser fiskaren båten
og sputtar på agn og krok.
Så vaknar stormen med velde,
og snart står havet i kok.
Og båt og børnskap går under,
og fiskaren haukar: hels
til kjerringa mi der inne
at eg kjem ikkje heim til kvelds.

Hartvig Kiran (1911-1978)

Fra samlingen Med eiga lyre, Oslo 1979 (Samlaget)

Diktar

Han diktar så vakkert om kjærleik
som lever med smil og gråt
i gode og vonde dagar
til døden skil oss åt.
Kvar song er ei høgstemt hymne
til kjærleiks evige liv.
Eg trur nok at vakrast av alt er den
som han skreiv til sitt tredje viv.

Han diktar om mødde mødrer,
om fedrar i slep og slit,
om åra i barndomsheimen
og lengten sin heim att dit.
Og såden hans songar sådde,
gav grøde med rike foll.
No sit han og diktar si heimbygds pris
i ein villa på Costa del Sol.

Hartvig Kiran (1911-1978)

Fra samlingen Med eiga lyre, Oslo 1979 (Samlaget)

Nordanom Skardet og Steinan

Nordanom Skardet og Steinan står
ingenting att frå den gongen.
Stova seig nedåt av alder og år.
Kvar er no spelet og songen?
Slåtten som nyst gjennom graset smaug
var berre vinden som lo og laug.
No dansar ingen på Brennarhaug
nordanom Skaret og Steinan.

Hit kom dei unge når stormen fauk
inn over åkrar og enger,
hit opp på haugen der bogen strauk
vilt over dirrande strenger.
Stogga det, strevet på bryggje og bø,
var det kje roand’ på uersjø,
gav tiøredansen eit magert brød
nordanom Skaret og Steinan.

Slått etter slått og for ussel løn
spela han heilt til det dagna.
Meir enn av mynt vart det geip og gjøn.
Slik er no fattigmanns lagnad.
Slåttar som sprelske frå strengen sprang
heidrar vi no som en arv av rang.
Men æra fall sjeldan i spelemanns fang
nordanom Skaret og Steinan.

Borte er stove og spelemann.
No han er død, kan ein skrive
alle dei lovord som aldri han
høyrde i levande live.
Tiøredansen er stilna no.
Urørt av føter kan graset gro
og vogge i vinden der stova stod
nordanom Skaret og Steinan.

Hartvig Kiran (1911-1978)

Fra samlingen Med eiga lyre, Oslo 1979 (Samlaget)

Ondulaten

Når trøytt og lei eg sit og skriv
og timan’ fell meg lange,
er du mitt beste tidsfordriv;
du hoppar, sprett og flyg og kliv
og lever rett eit lystig liv
for det om du er fange.

Og sant nok, vesle trubadur,
du kunne hatt det verre.
Din frøkopp og ditt vesle bur
er alt du veit av fri natur,
og best av alt: eg trur du trur
du er din eigen herre.

Vi trur så mangt og driv med prat
som ikkje alltid rimar.
Eg tenkte ofte her eg sat
og sleit og skreiv for hus og mat:
For kven er eg ein ondulat
til trøyst i lange timar?

Hartvig Kiran (1911-1978)

Fra “Viser frå min gitar”, Oslo 1971

Når eg er død

Når eg er død, du kjære,
syng, du, som før for det!
Plant ingen roser på mi grav
og ingen døkke tre!
La dogg drype i graset,
og sei til regnet: strøym!
Og vil du, kan du minnast,
og om du vil, så gløym!

Eg ser då ingen skuggar,
eg merker ikkje regn,
eg høyrer ingen nattergal
som syng si sårmods segn.
I draumar i eit daggry
som sjølv er berre drøymt,
kan hende skal eg minnast,
kan hende har eg gløymt.

Hartvig Kiran (1911-1978)

(Etter Christina Georgina Rosetti)

Fra “Viser frå min gitar”, Oslo 1971

Strenger i jord og luft

Strenger i jord og luft gjev fagert spel,
strenger der pilar gror på elvemel.
Det tonar langsetter elva der elskhugen går,
bleik blom over kappa, mørkt lauv i sitt hår.
Lint, lint han leikar med øyra mot spelet vendt,
og fingrar reikar over eit instrument.

Hartvig Kiran (1911-1978)

(Etter James Joyce)

Fra “Viser frå min gitar”. Oslo 1971

The Jotunheimen Jitterbug

Hu hei! kor er det vel friskt og lett
uppå fjellet, uppå fjellet!
Her humpar bussen så gjørma skvett
alle stelle over fjellet.
Frå Gjendeosen til vest i Sogn,
det tek ein times tid med folkevogn
over fjellet, over fjellet!

Her legg deg vegane tett i tett.
Kor det smell’e! Og det skrell’e!
Det er eit eventyr rett og slett:
elle melle! vekk med fjellet!
Bør Børson røskar i gras og lyng,
og bunadkledde små budeier syng:
what a feller! what a feller!

Sjå ljosreklamen på Semmelfjell.
På eit stelle høgt i hellet
der ligg the high-class Pier Gint Hotel,
der dei spelle heile kveldet.
“Kom upp, kom upp frå den tronge dal.”
Øss ha ein drusteleg dansesal
på hotellet oppi fjellet.

Frå dalen stryk både fark og fut
opp i fjellet, opp i fjellet,
og spring som piccolo og grindagut
for hotellet oppi fjellet.
I resepsjonen sit Børson sjøl
og sel prospektkort av den siste døl
oppi fjellet, oppi fjellet.

Her er det slutt på det gamle grå
seterstellet oppi fjellet.
Her får du cottage cheese og schnitzel og
frikadelle à la Telle.
Og blir du tyrst drikk du fransk Martel,
for vatnet går inn i en krafttunnel
gjennom fjellet, gjennom fjellet.

Kom opp og sjå på Anitras dans
av ei elle-vill mamselle
med nylonslør og med blomekrans.
For ei kjelle! Ah, qu’elle est belle!
Og når ho kastar det siste plagg
i jive og Jotunheimen jitterbug,
dægger’n smelle, for ei snelle!

Og når so soli til kvile gjeng
attum fjellet, attum fjellet,
då sig du mjukt i di mjuke seng
på hotellet oppi fjellet,
og køyrer neste dag frisk og fin
i søte angar av ein dyr bensin
heim frå fjellet, heim frå fjellet.

Hartvig Kiran (1911-1978)

(folketone)

Fra “Viser frå min gitar”, Oslo 1971

Ei sild, og ei til

Ei sild, og ei til,
stemnde inn mot land ein hustren vinterdag,
fann så ut dei skulle symja dit i lag,
ei sild, og ei til.

To sild, og to til,
syntest ennå ikkje dei var trygge nok,
la seg buk ved buk og gjekk i samla flokk,
to sild, og to til.

Fire sild, og fire til,
slo med åtte spordar trutt i same takt,
stima stolt mot landet, trygge på si makt,
fire sild, og fire til.

Mange sild, og mange til,
sat i garnet fast og kjende blodet fraus,
rykte, sleit og reiv, men kom seg ikkje laus,
mange sild, og mange til.

Ei sild, og ei til,
visste no dei hadde gjort sitt siste sprell.
“Kanskje vi sku’ sumt åleine likevel,
ei sild, og ei til?”

Hartvig Kiran (1911-1978)

Fra “Viser frå min gitar”, Oslo 1971

Landkjenning

Vi sigler inn mot staden av perlemor og glar.
I davitar på øvste dekk heng landgangsbåten klar.
Syng, mine sellar,
syng om det som var!
Det mørknar over havet, og det kveldar.

Syng sela hosianna! Vi stemner mot ei hamn
som ingen av oss før har sett og ingen gjeve namn.
Vinvarme straumar
leikar kring vår stamn,
og sjøen ligg i moreldblanke draumar

Her skal eg møte henne eg alltid hadde kjær.
som var i mine draumar før eg kom til denne verd.
Sulka og svart a’
synder, som eg er,
miskunne deg og ta meg til ditt hjarta!

Det sårar ikkje lenger at livet er som høy,
at alt vi hadde kjært ein gong skal visne bort og døy.
Du har då lova,
liljekvite møy,
at innved dine barmar skal eg sova.

Hartvig Kiran (1911-1978)

Fra “Viser frå min gitar”, Oslo 1971

Buss nummer tretten

Aldri vi meir skal finnast,
vener frå ungdoms dørk og dekk.
Mangt som var kjært å minnast,
gløymdest som åra gjekk.
Men mellom tonge gløymde minne
frå mang ein hamn
tonar ein kveld som hjarta gøymde,
syng ditt namn.
Om håret kvitnar lik snø som skin,
aldri gløymer eg deg, Eileen.
Mitt hjarta finn vegen til London by,
det sigler dit med kvar skimrande sky.
Og atter sit eg i kvelden vår,
stum og salig og sytten år,
i buss nummer tretten med ung Eileen
på veg til Golders’ Green.

Alt eg den gongen miste!
Handa som vinka blygt “god natt”,
smilen den aller siste,
porten som seint gjekk att.
Kor mine steg var tunge!
Kor han vart lang, min veg!
Å, vi var altfor, altfor unge,
du og eg.
Men om håret kvitnar lik snø som skin,
aldri gløymer eg deg, Eileen.
Mitt hjarta finn vegen til London by,
det sigler dit med kvar skimrande sky.
Og atter sit eg i kvelden vår,
stum og salig og sytten år,
i buss nummer tretten med ung Eileen
på veg til Golders’ Green.

Hartvig Kiran (1911-1978)

Fra “Viser frå min gitar”, Oslo 1971